مقایسه بازدهی گواهی سپرده نقره با صندوق‌های نقره

بازدهی بازار نقره از ابتدای بازگشایی بازار در سال ۱۴۰۵ تا تاریخ ۴ خرداد، نشان می‌دهد گواهی سپرده نقره توانسته حدود ۲۰ درصد بازدهی ثبت کند. در حالی که بازدهی صندوق‌های نقره در بازه مشابه پایین ‌تر از این مقدار است.
بر اساس این بررسی، صندوق نقره سیمین حدود ۱۷ درصد، صندوق نقره نقران حدود ۱۶ درصد، صندوق نقره سیلور حدود ۱۱ درصد و صندوق نقره نقرابی حدود ۵ درصد بازدهی داشتند. این اختلاف نشان می‌دهد که با وجود وابستگی دارایی پایه صندوق‌ها به گواهی سپرده نقره، صندوق ها الزاما به اندازه خود گواهی رشد نکرده اند.

 

یکی از دلایل این موضوع می‌تواند ساختار صندوق‌ها باشد. صندوق‌های نقره معمولا تمام دارایی خود را صرف خرید گواهی سپرده نمی‌کنند و بخشی از منابع آن‌ها در وجه نقد، اوراق با درآمد ثابت یا سایر ابزارهای مالی نگهداری می‌شود. همین موضوع باعث می‌شود نوسانات و بازدهی آن‌ها نسبت به خود گواهی سپرده تعدیل شود.
از سوی دیگر، عواملی مانند کارمزدها، فاصله قیمت NAV با قیمت معاملاتی صندوق، زمان‌بندی ورود نقدینگی و نحوه مدیریت پرتفوی نیز می‌تواند بر اختلاف بازدهی میان صندوق‌ها و دارایی پایه اثرگذار باشد.
در مجموع، بررسی بازدهی‌ها نشان می‌دهد که اگرچه صندوق‌های نقره می‌توانند گزینه‌ای ساده‌تر و متنوع‌تر برای سرمایه‌گذاری باشند، اما در دوره‌های رشد پرشتاب بازار، ممکن است خود گواهی سپرده نقره بازدهی بالاتری نسبت به صندوق‌های مبتنی بر آن ثبت کند. همین موضوع اهمیت بررسی ساختار صندوق‌ها و تفاوت میان سرمایه‌گذاری مستقیم و غیرمستقیم روی نقره را بیش از پیش نشان می‌دهد.